تنها آنها امیدواران راستین رحمت خدا هستند که در ایمان خود استقامت کنند و تا پای جان از دین خود حمایت کنند؛ نه آنها که اهل گناه اند و در مقام توجیه، ادعای امیدواری به رحمت خدا را پیش می کشند. بقره/ 218
هرسال نزدیک رفتنت که می شود، دوباره در اعماق نفس گیر غم فرو می روم؛
بالهای آسمانیت چه زود از چشمان آرزویمان گرفته شد!
بی تو درین برف بی امان، چه صعب است انتظار!
دل صد پاره ام برایت تنگ شده آنقدر که بالهای تو وسعت داشت؛
تو نیستی و من سردم است و چه سعی دارم تا از خود آتش بسازم!
تو نیستی و من چقدر بی تو باید باشم!
آقا سید علی هست اما
.
.
.
بدون تو چه غریبانه!
سرفرازی از تابوتشان می تابید
.
.
.
برادران غریبم را می گویم
باری! ما نمی خشکیم...
چشم آقا!
«به حسن و برادرانش این توصیه را می نمایم که همیشه سعی کنند در خط رهبری
حرکت کنند و از آن منحرف نشوند که خیر دنیا و آخرت در آن است و بدانند که ایشان
موفقیت اسلام و نظام و کشور را می خواهند؛ گرفتار تحلیل های گوناگون نشوند که
دشمن در کمین است.» (وصیت نامه)
از نشانه های رحمان یکی
.
.
.
همین است!
